1980-களின் பொற்காலப் பருவம், மழலைகளின் களங்கமற்ற சிரிப்பு, பாரம்பரிய விளையாட்டுக்கள் மற்றும் கிராமத்து மனிதர்களின் மனிதநேயத்தை மையமாகக் கொண்டு, உணர்வுகளையும் ஆனந்தக் கண்ணீரையும் பிரதிபலிக்கும் ஒரு அழகிய கட்டுரை இதோ:
80-களின் மலரும் நினைவுகள்: நெஞ்சில் இனிக்கும் கிராமத்து இளமைப் பருவம்!
காலங்கள் நொடிக்கு நொடி ஓடிக் கொண்டே இருக்கின்றன. ஆனால், சில நினைவுகள் மட்டும் மனதின் ஆழத்தில் பசுமையாகத் தங்கி, எத்தனை ஆண்டுகள் கடந்தாலும் நம்மை அறியாமலேயே ஒரு புன்னகையையும், கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீரையும் வரவழைத்து விடுகின்றன. அப்படிப்பட்ட ஒரு பொற்காலம் தான் 1980-ஆம் ஆண்டின் சிறுவர் காலம்!
இன்றைய டிஜிட்டல் உலகில் கைபேசிகளும், கணினிகளும் சிறுவர்களின் உலகத்தை நான்கு சுவருக்குள் அடைத்துவிட்டன. ஆனால், அன்றைய 80-களின் காலம் எந்தவித மின்னணு சாதனங்களும் இல்லாத, இயற்கையோடு இயைந்த, திறந்தவெளி மைதானங்களின் பொற்காலமாகத் திகழ்ந்தது.
பள்ளிக்கூடப் பருவமும் மாலையின் இனிமையும்
அன்றைய 80-களின் பள்ளிப் பருவம் என்பது வெறும் புத்தகப் படிப்போடு முடிந்துவிடவில்லை. காலைப் பள்ளி மணி அடித்தவுடன் ஓடிப்பிடித்து வகுப்பறைக்குச் செல்வது, மாலையில் மணி அடித்ததும் புத்தகப் பையை வீட்டில் எறிந்துவிட்டு ஓடிவந்து தெருமுனையில் கூடும் அந்தத் தருணம்... வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாத வசந்த காலம்!
ஒவ்வொரு பருவநிலைக்கும் (Season) ஏற்ப விளையாட்டுகள் மாறும் விசித்திரமான, அழகான வழக்கம் அன்றைக்கு இருந்தது. காற்றடிக்கும் காலத்தில் வானம் முழுவதும் வண்ண வண்ணப் பட்டங்கள் பறக்கும். சிறுவர்கள் நூல் கயிற்றைப் பிடித்துக்கொண்டு வானத்தையே கைகளில் ஏந்தியது போல ஓடுவார்கள்.
தமிழர்களின் வீரியமிக்க பாரம்பரிய விளையாட்டுகள்
அன்றைய சிறுவர்களின் விளையாட்டுகளில் உடற்பயிற்சியும், மனப்பயிற்சியும், வியர்வையும் கலந்திருந்தது:
கிட்டிப்புள் (கில்லி): கூர்மையான மரக்குச்சியைக் கொண்டு வானத்தில் பறக்கவிட்டு அடிக்கும் அந்த வேகம், சிறுவர்களின் கவனிப்புத் திறனையும் இலக்கையும் கூர்மையாக்கியது.
பம்பரம்: கயிற்றைச் சுற்றி, தரையில் 'டக்'கென்று சுழலவிட்டு, அதை அப்படியே உள்ளங்கையில் ஏந்தி சுழலவிடும் அந்தச் சாதனைக்கு முன்னால் இன்றைய எந்த வீடியோ கேமும் ஈடாகாது.
கண்ணாமூச்சி: "காக்கா முட்டை கண்ணாமூச்சி..." என்று பாடி, ஒளிந்து கொண்டிருக்கும் நண்பர்களைக் கண்டுபிடிக்கும் போது கிடைக்கும் அந்த மகிழ்ச்சி அலாதியானது.
பல்லாங்குழி & சில்லாட்டம் (பாண்டி): சிறுமிகளின் உலகமோ இன்னும் பேரழகு! பல்லாங்குழியில் முத்துக்களை எண்ணி எடுத்துச் சேர்க்கும் கணக்குத் திறனும், தரையில் கட்டமிட்டுச் சில்லுகளை எறிந்து ஒற்றைக் காலில் தாண்டிச் செல்லும் பாண்டி ஆட்டமும் அவர்களின் கூர்மைக்கும் சுறுசுறுப்பிற்கும் சான்றாக இருந்தன.
கள்ளமில்லா நட்பும் மனிதநேயமும்
அன்றைய காலத்தில் பொறாமையோ, வீண் பேச்சுகளோ, வெட்டிப் பெருமைகளோ இல்லை. ஒருவருக்கொருவர் உதவி செய்து வாழும் மனப்பான்மை இயல்பாகவே இருந்தது.
யார் வீட்டுத் திண்ணையிலும் எந்தச் சிறுவனும் அமர்ந்து விளையாடலாம்; எந்த வீட்டிலும் தண்ணீர் குடிக்கலாம். "என் நண்பன்" என்ற வார்த்தைக்கு உண்மையிலேயே உயிர் இருந்த காலம் அது. மாலையில் விளையாடி முடித்து, உடல் சோர்ந்து, மனநிறைவோடு வீடு திரும்பும்போது கிடைக்கும் தூக்கம் இறைவனின் மிகப்பெரிய அருட்கொடை!
கடந்துபோன காலமும்... இன்றைய நிதர்சனமும்...
"அல்ஹம்துலில்லாஹ்! எல்லாப் புகழும் இறைவனுக்கே!"
அந்தப் பொற்காலத்தைக் கடந்து வந்துவிட்டோம் என்ற எண்ணமே மனதிற்குப் பேரமைதியைத் தருகிறது. அதே வேளையில், "ஐயோ! அந்த நாட்கள் மீண்டும் வராதா?" என்ற ஏக்கம் நெஞ்சைப் பிழிகிறது.
இன்று கிராமங்களில் கூட அந்த விளையாட்டுக்கள் மெல்ல மெல்ல மறைந்துவிட்டன. இன்றைய தலைமுறைச் சிறுவர்களிடம் கிட்டிப்புள்ளைப் பற்றியோ, பம்பரத்தைப் பற்றியோ பேசினால், அதை ஏதோ விசித்திரமானப் பொருளைப் போலப் பார்க்கிறார்கள்; கேலி செய்கிறார்கள். அவர்களுக்கு அந்த ஆட்டங்களின் சுகமும், இயற்கையோடு கலந்த வாழ்வியலும் தெரிய வாய்ப்பில்லாமல் போய்விட்டது.
முடிவுரை: பொக்கிஷமான நினைவுகள்
காலம் உருண்டோடிவிட்டது. 1980-ன் அந்த மாலையும், தெருமுனைச் சத்தங்களும், நண்பர்களின் அழைப்புகளும் இன்று நினைவுகளாக மட்டுமே நம்மிடம் எஞ்சியிருக்கின்றன.
என்றாலும், அந்த இனிமையான நினைவுகளை நெஞ்சில் ஏந்திப் பார்க்கும்போது, அது நமது தற்போதைய இயந்திர வாழ்க்கையின் அழுத்தங்களைப் போக்கி, மனதிற்கு ஒரு பெருமருந்தாக அமைகிறது. அத்தகைய அருமையான, களங்கமற்ற இளமைப் பருவத்தை நமக்கு அளித்த இறைவனுக்கு நன்றி கூறுவோம்! அந்த மலரும் நினைவுகள் என்றும் நம் இதயத்தில் வாழட்டும்!
0 கருத்துகள்