🌙 முஹம்மது ஜொஹான் தாத்தாவின் கடைசி அறிவுரையும்

 

🌙 முஹம்மது ஜொஹான்  தாத்தாவின் கடைசி அறிவுரையும்

அன்று மாலை சூரியன் மெதுவாக மறைந்து கொண்டிருந்தான்.

நூர்புரம் கிராமத்தின் மீது மாலை நேரத்தின் அமைதி இறங்கிக் கொண்டிருந்தது. பள்ளிவாசலிலிருந்து மக்ரிப் தொழுகைக்கான அஜான் இனிமையாக ஒலித்தது.

முஹம்மது ஜொஹான்  தன் புத்தகப் பையை தோளில் மாட்டிக்கொண்டு வீட்டிற்குள் வந்தான்.

வாசலில் வழக்கம்போல அவனுடைய தாத்தா அமர்ந்திருக்கவில்லை.

அந்தக் காட்சி சோகானின் மனதில் ஏதோ ஒரு வெறுமையை ஏற்படுத்தியது.

“பாட்டி…”

“என்ன சோகான்?”

“தாத்தா எங்கே?”

பாட்டி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார்.

“தாத்தா அறையில் படுத்திருக்கிறார் மகனே. இன்று உடல் மிகவும் சோர்வாக இருக்கிறது.”

முஹம்மது ஜொஹான்  உடனே தாத்தாவின் அறைக்குச் சென்றான்.

கதவை மெதுவாகத் திறந்தான்.

தாத்தா படுக்கையில் அமைதியாகக் கிடந்தார்.

ஒருகாலத்தில் உறுதியானதாக இருந்த அந்த உடல் இப்போது மிகவும் பலவீனமாகத் தெரிந்தது.

சோகான் அருகில் சென்று உட்கார்ந்தான்.

“தாத்தா…”

தாத்தா மெதுவாகக் கண்களைத் திறந்தார்.

“என் சோகான் வந்துட்டானா?”

“ஆம் தாத்தா.”

முஹம்மது ஜொஹான்  அவருடைய கையைப் பிடித்தான்.

அந்தக் கை…

எத்தனை வருடங்கள் அவனுடைய சிறிய கையைப் பிடித்து பள்ளிக்கு அழைத்துச் சென்ற கை.

வெயிலிலும் மழையிலும் அவனை வழிநடத்திய கை.

அவன் தவறு செய்தபோது மெதுவாகத் தலையைத் தடவிய கை.

அவன் அழுதபோது கண்ணீரைத் துடைத்த கை.

இப்போது அந்த கை மிகவும் பலவீனமாக இருந்தது.

முஹம்மது ஜொஹான்  கண்கள் கலங்கின.

---

💔 “தாத்தா, நீங்கள் சீக்கிரம் குணமாகிவிடுவீர்களா?”

“தாத்தா…”

“சொல் மகனே.”

“நீங்கள் சீக்கிரம் குணமாகிவிடுவீர்களா?”

தாத்தா சிறிய புன்னகை செய்தார்.

“இன்ஷா அல்லாஹ்…”

முஹம்மது ஜொஹான்  அவருடைய கையை இன்னும் இறுக்கமாகப் பிடித்தான்.

“நீங்கள் இல்லாமல் நான் பள்ளிக்கு எப்படி போவேன்?”

தாத்தா சில நொடிகள் அவனைப் பார்த்தார்.

“மகனே, இத்தனை வருடங்களாக நான் உன்னை பள்ளிக்கு அழைத்துச் சென்றேன். இனிமேல் நீ உன் வாழ்க்கைப் பாதையில் நீயே நடக்க வேண்டும்.”

முஹம்மது ஜொஹான்  உடனே தலையசைத்தான்.

“இல்லை தாத்தா… எனக்கு நீங்கள் வேண்டும்.”

தாத்தா அவனுடைய தலையைத் தடவினார்.

“என் முஹம்மது ஜொஹான் … மனிதர்கள் எப்போதும் நம்முடன் இருக்க முடியாது. ஆனால் அல்லாஹ் எப்போதும் நம்முடன் இருக்கிறான்.”

அந்த வார்த்தையை சோகான் ஏற்கனவே பலமுறை கேட்டிருந்தான்.

ஆனால் அன்று அந்த வார்த்தைக்கு வேறு ஒரு அர்த்தம் இருப்பதை அவன் உணர்ந்தான்.

---

🌧️ அந்த இரவு

அன்று இரவு சோகானுக்கு தூக்கம் வரவில்லை.

அவன் படுக்கையில் படுத்திருந்தான்.

தாத்தாவுடன் பள்ளிக்குச் சென்ற நாட்கள் அவனுடைய நினைவில் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வந்தன.

“முஹம்மது ஜொஹான் , பொய் சொல்லக்கூடாது…”

“முஹம்மது ஜொஹான் , தொழுகையை விட்டுவிடாதே…”

“யாரும் பார்க்காதபோதும் அல்லாஹ் உன்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான்…”

“உன்னிடம் இருப்பதைப் பிறருடன் பகிர்ந்து கொள்…”

“பெற்றோர்களை மதிக்க வேண்டும்…”

“கோபம் வந்தால் அமைதியாக இரு…”

ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அவனுடைய காதுகளில் மீண்டும் ஒலித்தது.

முஹம்மது ஜொஹான்  தலையணையில் முகத்தைப் புதைத்துக் கொண்டு அழுதான்.

“யா அல்லாஹ்… என் தாத்தாவை எனக்கு குணமாக்கிவிடு…”

அந்த இரவில் அவன் நீண்ட நேரம் துஆ செய்தான்.

---

✈️ வெளிநாட்டில் இருந்த தந்தை

அடுத்த நாள் காலையில் பாட்டி தன் மகனுக்கு தொலைபேசியில் அழைத்தார்.

“மகனே…”

“சொல்லுங்கள் அம்மா.”

“உன் அப்பாவின் உடல்நிலை கொஞ்சம் மோசமாக இருக்கிறது.”

தொலைபேசியின் மறுபுறம் சில நொடிகள் அமைதி.

முஹம்மது ஜொஹான்  தந்தையின் இதயம் துடித்தது.

“அம்மா, நான் உடனே வருகிறேன்.”

“மகனே, உன் வேலை…”

“வேலை மீண்டும் கிடைக்கும் அம்மா. ஆனால் அப்பாவை மீண்டும் பார்க்க முடியுமா என்று யாருக்குத் தெரியும்?”

அந்த வார்த்தையைச் சொல்லும்போது அவரது குரல் உடைந்தது.

அவர் உடனடியாக விடுப்பு ஏற்பாடு செய்தார்.

விமான டிக்கெட்டை எடுத்தார்.

பல ஆண்டுகளாக குடும்பத்திற்காக வெளிநாட்டில் உழைத்த அந்தத் தந்தை, அன்று தனது தந்தையைப் பார்க்கும் ஆசையுடன் ஊருக்குத் திரும்பத் தொடங்கினார்.

---

🏠 தந்தை வீட்டிற்கு வந்த நாள்

சில நாட்களுக்குப் பிறகு வீட்டின் வாசலில் ஒரு வாகனம் நின்றது.

முஹம்மது ஜொஹான்  வெளியே ஓடிவந்தான்.

“அப்பா!”

அவன் தந்தையைப் பார்த்ததும் ஓடிச் சென்று கட்டிப்பிடித்தான்.

பல மாதங்களாகக் காத்திருந்த அந்த அன்பான அணைப்பு கிடைத்தது.

தந்தையும் மகனை இறுக்கமாக அணைத்தார்.

“என் சோகான்… நீ எவ்வளவு பெரியவனாகிவிட்டாய்!”

“அப்பா…”

“என்ன மகனே?”

“தாத்தா…”

அந்த ஒரு வார்த்தையைச் சொன்னதும் முஹம்மது ஜொஹான்  குரல் நின்றுவிட்டது.

தந்தை அவனைப் புரிந்துகொண்டார்.

“வா மகனே. முதலில் தாத்தாவைப் பார்க்கலாம்.”

---

🤍 தந்தையும் தாத்தாவும்

அறைக்குள் சென்றதும் தந்தை தன் வயதான தந்தையைப் பார்த்தார்.

அவர் சில நொடிகள் பேசவில்லை.

பின்னர் மெதுவாக,

“அப்பா…”

தாத்தா கண்களைத் திறந்தார்.

“நீ வந்துட்டாயா மகனே?”

மகன் தந்தையின் கையைப் பிடித்தான்.

“அப்பா, என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்.”

தாத்தா ஆச்சரியமாகப் பார்த்தார்.

“எதற்காக?”

“இத்தனை வருடங்கள் உங்களுடன் இருக்க முடியவில்லை.”

தாத்தா சிரித்தார்.

“மகனே, நீ குடும்பத்திற்காக உழைத்தாய். உன் குழந்தைக்காக உழைத்தாய். அதற்காக நான் உன்னை எப்படி குறை சொல்ல முடியும்?”

மகனின் கண்களில் கண்ணீர்.

“அப்பா… சோகானை நல்லவனாக வளர்த்தது நீங்கள்.”

தாத்தா சோகானைப் பார்த்தார்.

“இல்லை மகனே. நான் விதை போட்டேன். அதை வளர்த்தது அல்லாஹ்.”

---

🌙 கடைசி இரவு

அந்த இரவு குடும்பம் முழுவதும் தாத்தாவைச் சுற்றி அமர்ந்திருந்தது.

பாட்டி அவரது அருகில்.

மகன் ஒரு பக்கம்.

மருமகள் ஒரு பக்கம்.

சோகான் தாத்தாவின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு இருந்தான்.

தாத்தா மிகவும் மெதுவாகப் பேசினார்.

“முஹம்மது ஜொஹான் …”

“தாத்தா…”

“என் கையை விடாதே.”

“விடமாட்டேன் தாத்தா.”

“நான் உனக்கு நிறைய விஷயங்கள் சொல்லியிருக்கிறேன் அல்லவா?”

“ஆம் தாத்தா.”

“அதில் எல்லாவற்றையும் நினைவில் வைத்திருக்கிறாயா?”

முஹம்மது ஜொஹான்  கண்ணீருடன் தலையசைத்தான்.

“நீங்கள் சொன்னதை நான் மறக்க மாட்டேன்.”

தாத்தா புன்னகைத்தார்.

“அதுதான் எனக்கு வேண்டியது.”

பிறகு அவர் தன் மகனைப் பார்த்தார்.

“மகனே…”

“அப்பா?”

“உன் குடும்பத்தைப் பார்த்துக்கொள். பணம் மட்டும் வாழ்க்கை அல்ல. வீட்டில் அன்பு இருக்க வேண்டும். தொழுகை இருக்க வேண்டும். ஒருவருக்கொருவர் மன்னிப்பு இருக்க வேண்டும்.”

மகன் அழுதுகொண்டே,

“அப்பா, இன்ஷா அல்லாஹ்.”

பிறகு தாத்தா பாட்டியைப் பார்த்தார்.

“நீ எனக்காக செய்த அன்புக்கு நான் எப்படி நன்றி சொல்வது?”

பாட்டியின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.

“நீங்கள் எனக்கு கணவர் மட்டும் இல்லை… என் வாழ்க்கையின் துணை.”

அறை முழுவதும் அமைதியாகியது.

---

🕊️ விடியற்கால அமைதி

அடுத்த நாள் அதிகாலை.

பள்ளிவாசலில் ஃபஜ்ர் அஜான் ஒலித்தது.

“அல்லாஹு அக்பர்…”

தாத்தா மெதுவாகக் கண்களைத் திறந்தார்.

முஹம்மது ஜொஹான்  அவருடைய அருகில் இருந்தான்.

தாத்தா அவனைப் பார்த்தார்.

அவருடைய உதடுகளில் மெதுவான புன்னகை.

“சோகான்…”

“தாத்தா…”

“அல்லாஹ்வை மறந்துவிடாதே…”

“மறக்க மாட்டேன் தாத்தா.”

“நல்லவனாக இரு…”

“இருப்பேன்.”

“தொழுகையைப் பிடித்துக்கொள்…”

“பிடித்துக்கொள்வேன்.”

“மனிதர்களை நேசி…”

“நேசிப்பேன்.”

தாத்தா மெதுவாகக் கண்களை மூடினார்.

அறையில் இருந்த அனைவரும் அமைதியாக இருந்தனர்.

சில நொடிகளுக்குப் பிறகு…

அவருடைய மூச்சு மெதுவாக நின்றது.

இன்னா லில்லாஹி வ இன்னா இலைஹி ராஜிஊன்.

முஹம்மது ஜொஹான்  தன் தாத்தாவின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு அழத் தொடங்கினான்.

“தாத்தா…!”

அவன் அழுகை அந்த வீட்டின் சுவர்களையே நடுங்கச் செய்தது.

“தாத்தா… என்னை விட்டுப் போகாதீர்கள்…”

அவனுடைய தந்தை அவனைத் தழுவிக்கொண்டார்.

ஆனால் அந்த நாளில் எந்த வார்த்தையும் முஹம்மது ஜொஹான்  இதயத்தில் இருந்த வலியை முழுமையாகக் குறைக்கவில்லை.

---

🥀 தாத்தா இல்லாத முதல் காலை

அடுத்த நாள் காலை.

சூரியன் உதித்திருந்தான்.

பறவைகள் வழக்கம்போல பாடின.

பள்ளிவாசலில் அஜான் ஒலித்தது.

ஆனால் அந்த வீட்டில் மட்டும் அமைதி.

சோகான் வாசலில் நின்றான்.

அவனுடைய கண்கள் தாத்தாவைத் தேடின.

அங்கே தாத்தா இல்லை.

அவன் பள்ளிப் பையை எடுத்தான்.

சில நொடிகள் வாசலில் நின்றான்.

“தாத்தா இருந்திருந்தால் இப்போது என்னை அழைத்திருப்பார்…”

அவன் மெதுவாக நடந்தான்.

தாத்தாவுடன் தினமும் நடந்த அதே பாதை.

அதே மரம்.

அதே வயல்.

அதே பள்ளிவாசல்.

ஆனால் இன்று அவனுடன் தாத்தா இல்லை.

சோகானின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.

அவன் வானத்தை நோக்கிப் பார்த்தான்.

“தாத்தா… நீங்கள் சொன்னது உண்மை.”

“நீங்கள் என்னுடன் இல்லை…”

“ஆனால் அல்லாஹ் என்னுடன் இருக்கிறான்.”

அவன் கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டான்.

---

🌱 தாத்தாவின் விதை

காலம் கடந்தது.

தாத்தா இல்லாத வெற்றிடம் ஒருபோதும் முழுமையாக மறையவில்லை.

ஆனால் சோகான் மாறிவிட்டான்.

அவன் தொழுகையை விடாமல் பார்த்துக்கொண்டான்.

பள்ளியில் நண்பர்களிடம் அன்பாக நடந்தான்.

யாராவது உணவு இல்லாமல் இருந்தால் தன்னுடைய உணவைப் பகிர்ந்தான்.

யாராவது தவறு செய்தால் உடனே கோபப்படாமல் பொறுமையாகப் பேசினான்.

ஒருநாள் அவனுடைய நண்பன் ஒருவர் அவனிடம் கேட்டான்:

“சோகான், நீ ஏன் எல்லோரிடமும் இவ்வளவு அன்பாக இருக்கிறாய்?”

முஹம்மது ஜொஹான்  சிரித்தான்.

“என் தாத்தா எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்தார்.”

“உன் தாத்தா இப்போது எங்கே?”

முஹம்மது ஜொஹான்  முகத்தில் சிறிய சோகம்.

“அவர் இப்போது நம்முடன் இல்லை.”

“அப்படியென்றால் அவர் கற்றுக்கொடுத்ததை எப்படி நினைவில் வைத்திருக்கிறாய்?”

முஹம்மது ஜொஹான்  தன் மார்பில் கையை வைத்தான்.

“இங்கே.”

---

👴🏻➡️👦🏻 ஒரு அன்பின் பயணம்

பல ஆண்டுகள் கடந்தன.

சோகான் இளைஞனானான்.

அவனுடைய தந்தை வெளிநாட்டு வேலையை மெதுவாகக் குறைத்து குடும்பத்துடன் அதிக நேரம் செலவிடத் தொடங்கினார்.

பாட்டி வயதாகிவிட்டார்.

சோகான் பாட்டியை கவனித்துக்கொண்டான்.

ஒருநாள் பாட்டி அவனைப் பார்த்து,

“சோகான்…”

“பாட்டி?”

“உன் தாத்தா இருந்திருந்தால் உன்னைப் பார்த்து மிகவும் பெருமைப்படுவார்.”

முஹம்மது ஜொஹான்  கண்களில் கண்ணீர்.

“பாட்டி, நான் நல்லவனாக இருக்க முயற்சி செய்கிறேன்.”

“அதுதான் அவர் விரும்பியது.”

பாட்டி அவன் தலையைத் தடவினார்.

“உன் தாத்தா விதைத்த நல்ல விதை இப்போது மரமாகிவிட்டது.”

---

🌹 பல வருடங்களுக்குப் பிறகு

ஒரு மாலை.

முஹம்மது ஜொஹான்  தன் சிறிய மகனின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு அதே பழைய பாதையில் நடந்தான்.

அவன் சிறுவயதில் தாத்தாவுடன் நடந்த பாதை.

அவன் மகன் கேட்டான்:

“அப்பா, நீங்கள் ஏன் இங்கே நின்றுவிட்டீர்கள்?”

முஹம்மது ஜொஹான்  அந்தப் பழைய மரத்தைப் பார்த்தான்.

“இந்த இடத்தில் நான் என் தாத்தாவுடன் பலமுறை நடந்திருக்கிறேன்.”

“தாத்தா எப்படி இருந்தார்?”

சோகான் சிரித்தான்.

“உன்னைப் போலவே என்னையும் மிகவும் நேசித்தார்.”

“அவர் உங்களுக்கு என்ன கற்றுக்கொடுத்தார்?”

முஹம்மது ஜொஹான்  தன் மகனின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு மெதுவாகச் சொன்னான்:

“மகனே… மனிதர்கள் நம்மைப் பார்க்காத நேரத்திலும் அல்லாஹ் நம்மைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான்.”

சிறுவன் அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

“அதனால் நாம் எப்போதும் நல்லவர்களாக இருக்க வேண்டும்.”

சோகான் வானத்தை நோக்கிப் பார்த்தான்.

அவனுடைய கண்களில் கண்ணீர்.

“தாத்தா… உங்கள் குரல் இன்னும் என் காதுகளில் கேட்கிறது.”

---

🤲 ஒரு பேரனின் துஆ

அன்று இரவு சோகான் தொழுகையை முடித்துவிட்டு தன் கைகளை உயர்த்தினான்.

“யா அல்லாஹ்…”

“என் தாத்தாவை மன்னிப்பாயாக.”

“அவர் எனக்கு நல்ல வழியை கற்றுக்கொடுத்தார்.”

“அவர் எனக்கு உன்னை நினைத்து வாழ கற்றுக்கொடுத்தார்.”

“அவருடைய கப்ரை ஒளியால் நிரப்புவாயாக.”

“அவருக்கு அமைதியை வழங்குவாயாக.”

“அவரை உன் அருளால் கண்ணியப்படுத்துவாயாக.”

அவன் கண்ணீருடன் துஆ செய்தான்.

அவனுடைய தந்தையும் அருகில் அமர்ந்திருந்தார்.

பாட்டியும் கைகளை உயர்த்தியிருந்தார்.

அந்த வீடு மீண்டும் ஒரு குடும்பமாக ஒன்றாக இருந்தது.

தந்தை இனி நீண்ட காலம் வெளிநாட்டில் தனியாக இருக்க வேண்டியதில்லை.

பாட்டி பேரன், மகன், மருமகள் ஆகியோரின் அன்பில் இருந்தார்.

முஹம்மது ஜொஹான்  தன் தாத்தாவின் நினைவுகளைத் தன் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக எடுத்துக்கொண்டான்.

---

🌙 முடிவில்லாத ஒரு அன்பு

மனிதர்கள் இந்த உலகத்தை விட்டு ஒருநாள் பிரிந்து செல்வார்கள்.

ஆனால் அவர்கள் நமக்குக் கொடுத்த அன்பு…

அவர்கள் கற்றுக்கொடுத்த நல்ல வார்த்தைகள்…

அவர்கள் காட்டிய நல்ல பாதை…

அவர்கள் செய்த துஆ…

இவை நம்முடைய வாழ்க்கையில் தொடர்ந்து வாழும்.

சோகானின் தாத்தா இந்த உலகில் இல்லை.

ஆனால் அவர் சோகானின் ஒவ்வொரு நல்ல செயலிலும் இருந்தார்.

முஹம்மது ஜொஹான்  யாருக்காவது உதவும்போது—

அங்கே தாத்தாவின் பாடம் இருந்தது.

அவன் தொழுகையில் நிற்கும்போது—

அங்கே தாத்தாவின் அறிவுரை இருந்தது.

அவன் தன் உணவை மற்றவருடன் பகிரும்போது—

அங்கே தாத்தாவின் அன்பு இருந்தது.

அவன் கோபத்தை அடக்கும்போது—

அங்கே தாத்தாவின் பொறுமை இருந்தது.

அவன் தன் குழந்தையின் கையைப் பிடித்து நல்லதைச் சொல்லும்போது—

அங்கே தாத்தாவின் குரல் மீண்டும் பிறந்தது.

அந்த நாளில் சோகான் ஒரு உண்மையைப் புரிந்துகொண்டான்:

“ஒரு நல்ல தாத்தா தன் பேரனுக்கு சொத்தை மட்டும் விட்டுச் செல்ல வேண்டியதில்லை. நல்லொழுக்கத்தை விட்டுச் சென்றால் போதும். அந்த நல்லொழுக்கம் பல தலைமுறைகளுக்கு வாழும்.”

முஹம்மது ஜொஹான்  தன் மகனின் கையை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டான்.

மாலை வானத்தில் சூரியன் மெதுவாக மறைந்துகொண்டிருந்தான்.

பள்ளிவாசலிலிருந்து அஜான் மீண்டும் ஒலித்தது.

சோகான் மெதுவாகச் சொன்னான்:

“அல்லாஹு அக்பர்…”

அவனுடைய கண்களில் கண்ணீர் இருந்தது.

ஆனால் அந்தக் கண்ணீரில் இப்போது துயரம் மட்டும் இல்லை.

நன்றியும் இருந்தது.

அன்பும் இருந்தது.

நினைவும் இருந்தது.

ஈமானும் இருந்தது.

அவன் மனதிற்குள் சொன்னான்:

“அல்ஹம்துலில்லாஹ்…

எனக்கு அப்படிப்பட்ட தாத்தாவைத் தந்த அல்லாஹ்வுக்கே எல்லாப் புகழும்.”

🤲 அல்லாஹ் முஹம்மது ஜொஹான்  தாத்தாவைப் போன்ற அன்பான பெரியவர்களை நம் குடும்பங்களில் அதிகரிப்பானாக.

அவர்களுடைய நல்ல அறிவுரைகளை ஏற்று வாழும் பிள்ளைகளை நமக்கு அருள்வானாக.

மறைந்துபோன நம் பெற்றோர்கள், தாத்தா–பாட்டிகள் அனைவருக்கும் அல்லாஹ் மன்னிப்பையும் அருளையும் வழங்குவானாக.

ஆமீன் யா ரப்பல் ஆலமீன். 🌙🤲

முஹம்மது ஜொஹான்