🌙 முஹம்மது ஜொஹான் அன்புத் தாத்தாவும்

 

கதையின் மைய உணர்வை—தாத்தா–பேரன் பாசம், வெளிநாட்டில் இருக்கும் தந்தையின் ஏக்கம், பாட்டியின் அன்பு, இஸ்லாமிய ஒழுக்கம், அல்லாஹ்வை நினைத்து வாழும் பழக்கம்—இவற்றை வைத்து ஒரு நீளமான, உணர்ச்சிகரமான சிறுகதையாக வடிவமைத்துள்ளேன்.

🌙 முஹம்மது ஜொஹான்  அன்புத் தாத்தாவும்

ஒரு அழகான சிறிய கிராமம்.

அந்த கிராமத்தின் பெயர் நூர்புரம். பச்சை வயல்கள், தென்னை மரங்கள், காலையில் கூவும் பறவைகள், மாலை நேரத்தில் பள்ளிவாசலிலிருந்து கேட்கும் அழகான அஜான்—இவை எல்லாம் அந்த கிராமத்தின் அழகை இன்னும் அதிகமாக்கின.

அந்த கிராமத்தின் ஓரத்தில் ஒரு சிறிய அழகான வீடு இருந்தது. பெரிய மாளிகை அல்ல. ஆனால் அந்த வீட்டில் வாழ்ந்தவர்களின் இதயம் மிகவும் பெரியது.

அந்த வீட்டில் அன்பான கணவன்–மனைவி வாழ்ந்து வந்தார்கள். அவர்களுக்கு ஒரு அழகான சிறிய மகன் இருந்தான்.

அவனுடைய பெயர் முஹம்மது ஜொஹான் 

“மாஷா அல்லாஹ்… எவ்வளவு அழகான குழந்தை!” என்று அவனைப் பார்க்கும் ஒவ்வொருவரும் சொல்லாமல் இருக்க முடியாது.

சோகானின் முகத்தில் எப்போதும் ஒரு புன்னகை இருக்கும். அவன் கண்களில் குழந்தைத்தனம் நிறைந்திருந்தது. ஓடுவதிலும் விளையாடுவதிலும் அவனுக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.

ஆனால் முஹம்மது ஜொஹான்  வாழ்க்கையில் ஒரு சிறிய குறை இருந்தது.

அவனுடைய தந்தை வெளிநாட்டில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தார்.

குடும்பத்தை நல்ல முறையில் நடத்த வேண்டும், மகனுக்கு நல்ல எதிர்காலத்தை அமைத்துக் கொடுக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே அவர் தூரமான ஒரு நாட்டில் வேலை பார்த்து வந்தார்.

ஒரு வருடம்…

இரண்டு வருடம்…

சில நேரங்களில் இரண்டு வருடங்களுக்கு ஒருமுறைதான் அவர் ஊருக்கு வருவார்.

வரும்போது ஒரு மாதமோ, இரண்டு மாதமோ குடும்பத்துடன் இருப்பார். அந்த நாட்களில் சோகான் தன் அப்பாவை விட்டுப் பிரியவே மாட்டான்.

“அப்பா, என்னை பள்ளிக்கு நீங்கள்தான் கூட்டிக்கொண்டு போக வேண்டும்.”

“அப்பா, இன்று என்னுடன் விளையாட வேண்டும்.”

“அப்பா, நீங்கள் மீண்டும் வெளிநாட்டுக்குப் போகக்கூடாது…”

என்று அவன் தினமும் அப்பாவிடம் சொல்லிக் கொண்டிருப்பான்.

தந்தையும் மகனைத் தூக்கி அணைத்துக்கொண்டு,

“இன்ஷா அல்லாஹ், ஒருநாள் நான் உன்னை விட்டுப் பிரியாமல் உன்னுடனேயே இருப்பேன்,” என்று சொல்வார்.

ஆனால் குடும்பத்தின் வாழ்க்கைக்காக மீண்டும் வெளிநாடு செல்ல வேண்டிய நேரம் வந்துவிடும்.

அப்போது சோகானின் கண்களில் கண்ணீர் நிறைந்து விடும்.

அவனுடைய தந்தை அவனைத் தழுவிக்கொண்டு,

“மகனே, நான் உன்னுடன் இல்லாவிட்டாலும், அல்லாஹ் எப்போதும் உன்னுடன் இருக்கிறான். நல்ல பிள்ளையாக இரு,” என்று சொல்லிவிட்டு செல்வார்.

அந்த வார்த்தைகள் சோகானின் மனதில் மெதுவாக பதியத் தொடங்கின.

---

❤️ அன்புத் தாத்தா

தந்தை வெளிநாட்டில் இருந்தாலும், முஹம்மது ஜொஹான்  ஒரு மிகப்பெரிய வரம் இருந்தது.

அது அவனுடைய தாத்தா.

முஹம்மது ஜொஹான்  தாத்தா மிகவும் அன்பானவர். வயது அதிகமாக இருந்தாலும், பேரன் மீது அளவில்லாத பாசம் வைத்திருந்தார்.

அவருடைய மனைவி—சோகானின் பாட்டி—அவரைப் போலவே பேரனை மிகவும் நேசித்தார்.

முஹம்மது ஜொஹான்  வீட்டிற்கு வந்தவுடன்,

“என் செல்லப் பேரன் வந்துட்டானா?” என்று பாட்டி அவனைத் தழுவிக் கொள்வார்.

அவனுக்காக சிறிய உணவுகள் செய்து வைப்பார்.

“முஹம்மது ஜொஹான் , இதை சாப்பிடு…”

“பாட்டி, எனக்கு இன்னும் கொஞ்சம் வேண்டும்!”

“சரி என் செல்லமே… இதோ!”

என்று சிரித்துக்கொண்டே கொடுப்பார்.

தாத்தாவோ சோகானை பள்ளிக்கு அழைத்துச் செல்வதை தன் வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய மகிழ்ச்சியாகக் கருதினார்.

ஒவ்வொரு காலையிலும் சோகான் பள்ளிப் பையை எடுத்துக்கொண்டு வீட்டின் வாசலில் நிற்பான்.

தாத்தா தன் கைத்தடியை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே வருவார்.

“முஹம்மது ஜொஹான் , போகலாமா?”

“போகலாம் தாத்தா!”

என்று சோகான் தாத்தாவின் கையைப் பிடித்துக்கொள்வான்.

அந்த இரண்டு பேரும் மெதுவாக பள்ளியை நோக்கி நடப்பார்கள்.

---

🌿 பள்ளிக்குச் செல்லும் பாதை

அவர்கள் செல்லும் பாதை மிகவும் அழகானது.

ஒருபுறம் பச்சை வயல்கள்.

மறுபுறம் பெரிய மரங்கள்.

சில நேரங்களில் பறவைகள் அவர்களைத் தொடர்ந்து பறக்கும்.

அந்த அமைதியான பாதையில் தாத்தா தன் பேரனுக்கு பாடம் சொல்லிக் கொடுப்பார்.

“சோகான்…”

“என்ன தாத்தா?”

“நாம் வாழ்க்கையில் எப்போதும் ஒரு விஷயத்தை நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.”

“என்ன விஷயம்?”

“நம்மைப் பார்க்க யாரும் இல்லாத நேரத்திலும் அல்லாஹ் நம்மைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான்.”

முஹம்மது ஜொஹான்  அமைதியாக தாத்தாவைப் பார்ப்பான்.

“தாத்தா, யாரும் இல்லாத இடத்திலும் அல்லாஹ் என்னைப் பார்க்கிறானா?”

“ஆம் மகனே. அதுதான் ஒரு முஸ்லிமின் மனதில் இருக்க வேண்டிய மிகப்பெரிய நினைவு.”

“அப்போ நான் தனியாக இருக்கும்போதும் நல்லவனாக இருக்க வேண்டுமா?”

தாத்தாவின் முகத்தில் புன்னகை மலரும்.

“அதுதான் என் சோகான்.”

அவர் பேரனின் தலையைத் தடவுவார்.

“மகனே, மக்கள் பார்க்கிறார்கள் என்பதற்காக நல்லது செய்வது மட்டும் போதாது. அல்லாஹ்வுக்காக நல்லது செய்ய வேண்டும்.”

அந்த வார்த்தைகள் முஹம்மது ஜொஹான்  சிறிய மனதில் ஆழமாக பதிந்தன.

---

🕌 தொழுகையின் அழகு

ஒருநாள் பள்ளிக்குச் செல்லும் வழியில் பள்ளிவாசலிலிருந்து அஜான் கேட்டது.

தாத்தா நின்றார்.

“முஹம்மது ஜொஹான் , கேட்கிறாயா?”

“ஆம் தாத்தா.”

“அது நம்மை அல்லாஹ்வின் பக்கம் அழைக்கும் அழைப்பு.”

“அஜான் வந்தவுடன் என்ன செய்ய வேண்டும்?”

“முடிந்தவரை தொழுகைக்குத் தயாராக வேண்டும். தொழுகை என்பது அல்லாஹ்வுடன் நம்முடைய தொடர்பு.”

முஹம்மது ஜொஹான்  தாத்தாவைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

“தாத்தா, நான் பெரியவனானதும் தினமும் தொழுவேனா?”

“இல்லை மகனே. பெரியவனான பிறகு மட்டும் அல்ல. இப்போதே தொழுகையின் மதிப்பை கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.”

அன்று முதல் சோகான் தொழுகையைப் பற்றி அதிகமாகக் கேட்கத் தொடங்கினான்.

தாத்தா அவனுக்கு வுழூ செய்வது, தொழுகையில் ஒழுக்கமாக நிற்பது, அல்லாஹ்வை நினைப்பது போன்றவற்றை அன்புடன் கற்றுக் கொடுத்தார்.

ஒருபோதும் கடுமையாக அல்ல.

அன்பாக.

பொறுமையாக.

---

🍞 பகிர்ந்து சாப்பிடும் பாடம்

ஒரு நாள் சோகானின் பாட்டி அவனுக்காக மிகவும் சுவையான சில தின்பண்டங்களை செய்து வைத்திருந்தார்.

பாட்டி ஒரு தட்டில் வைத்து,

“இது என் சோகானுக்காக,” என்று கொடுத்தார்.

முஹம்மது ஜொஹான்  மகிழ்ச்சியுடன் அதை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே வந்தான்.

வீட்டின் அருகில் அவனுடைய நண்பன் ரஹ்மான் நின்றுகொண்டிருந்தான்.

ரஹ்மான் அந்த தின்பண்டங்களைப் பார்த்தான்.

அவனுடைய கண்களில் ஆசை தெரிந்தது.

முஹம்மது ஜொஹான்  அதை கவனித்தான்.

ஆனால் முதலில் எதுவும் சொல்லவில்லை.

அப்போது தாத்தா அருகில் வந்தார்.

“முஹம்மது ஜொஹான் , என்ன யோசிக்கிறாய்?”

முஹம்மது ஜொஹான்  அமைதியாக இருந்தான்.

தாத்தா அவனுடைய தோளில் கை வைத்தார்.

“மகனே, உன்னிடம் இருப்பதை மற்றவருடன் பகிர்ந்து கொள்வதில் என்ன குறை?”

சோகான் உடனே தட்டைப் பார்த்தான்.

பிறகு ரஹ்மானைப் பார்த்தான்.

“ரஹ்மான்… நீயும் சாப்பிடுவாயா?”

ரஹ்மான் மகிழ்ச்சியுடன் தலையசைத்தான்.

முஹம்மது ஜொஹான்  தன் உணவை இரண்டாகப் பிரித்துக் கொடுத்தான்.

தாத்தாவின் கண்களில் மகிழ்ச்சி தெரிந்தது.

“மாஷா அல்லாஹ், என் பேரன் பெரிய பாடம் கற்றுக்கொண்டான்.”

அன்று இரவு சோகான் பாட்டியிடம் சொன்னான்:

“பாட்டி, நீங்கள் கொடுத்த உணவை நான் ரஹ்மானுடன் பகிர்ந்து சாப்பிட்டேன்.”

பாட்டி அவனை அணைத்துக்கொண்டு,

“அதுதான் என் செல்லப் பேரன்,” என்றார்.

---

🌧️ ஒரு சிறிய தவறு

ஒருநாள் பள்ளியிலிருந்து வீடு திரும்பிய சோகான் மிகவும் கோபமாக இருந்தான்.

அவனுடைய நண்பன் ஒருவன் அவனை கேலி செய்திருந்தான்.

வீட்டிற்கு வந்ததும் கோபத்தில் அவனுடைய ஒரு பொம்மையை உடைத்துவிட்டான்.

தாத்தா அதை பார்த்தார்.

“சோகான்…”

அவன் அமைதியாக இருந்தான்.

“நீ இதை ஏன் செய்தாய்?”

“தாத்தா… எனக்கு கோபம் வந்தது.”

தாத்தா அவனை அடிக்கவில்லை.

கோபப்படவும் இல்லை.

அவனை அருகில் உட்கார வைத்தார்.

“மகனே, கோபம் வருவது மனிதர்களுக்கு இயல்பு. ஆனால் கோபம் வந்தபோது நாம் என்ன செய்கிறோம் என்பதுதான் முக்கியம்.”

முஹம்மது ஜொஹான்  தலையைத் தாழ்த்தினான்.

“தாத்தா, நான் தவறு செய்துவிட்டேனா?”

“ஆம். ஆனால் தவறு செய்தது உலகத்தின் முடிவு அல்ல.”

“அப்போ?”

“தவறை உணர்ந்து அல்லாஹ்விடம் மன்னிப்பு கேட்டு, மீண்டும் அந்தத் தவறைச் செய்யாமல் இருப்பதுதான் நல்ல மனிதனின் வழி.”

சோகான் மெதுவாகச் சொன்னான்:

“தாத்தா… நான் இனிமேல் கோபத்தில் எதையும் உடைக்க மாட்டேன்.”

தாத்தா அவனை அணைத்துக்கொண்டார்.

“அல்லாஹ் உன்னை நல்லவனாக ஆக்கட்டும்.”

---

✈️ தந்தையின் தொலைபேசி அழைப்பு

ஒரு மாலை சோகானின் தந்தை வெளிநாட்டிலிருந்து தொலைபேசியில் அழைத்தார்.

“அஸ்ஸலாமு அலைக்கும்!”

“வஅலைக்கும் சலாம், அப்பா!”

“என் சோகான் எப்படி இருக்கிறான்?”

“நான் நல்லா இருக்கேன் அப்பா.”

“பள்ளிக்கு போகிறாயா?”

“ஆம்.”

“தாத்தா உன்னை பள்ளிக்கு அழைத்துச் செல்கிறாரா?”

“ஆம் அப்பா. தாத்தா தினமும் என்னுடன் வருகிறார்.”

தொலைபேசியின் மறுபுறம் தந்தை சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தார்.

அவருடைய மனதில் ஒரு நிம்மதி.

“மகனே, தாத்தா சொல்வதைக் கேள். அவர் உனக்கு வாழ்க்கையில் மிகவும் பெரிய செல்வம்.”

“அப்பா…”

“என்ன?”

“நீங்கள் எப்போது வீட்டுக்கு வருவீர்கள்?”

தந்தையின் குரல் மெதுவானது.

“இன்ஷா அல்லாஹ்… விரைவில் வர முயற்சி செய்கிறேன்.”

“அப்பா, நீங்கள் வந்ததும் என்னை பள்ளிக்கு கூட்டிட்டு போவீங்களா?”

தந்தை சிரித்தார்.

“கண்டிப்பாக.”

---

🕊️ காலம் நகர்ந்தது

ஆண்டுகள் மெதுவாக நகர்ந்தன.

முஹம்மது ஜொஹான்  வளர்ந்தான்.

ஆனால் தாத்தாவுடன் பள்ளிக்குச் சென்ற அந்தப் பாதையை அவன் ஒருபோதும் மறக்கவில்லை.

தாத்தாவின் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அவனுடைய மனதில் இருந்தது.

“அல்லாஹ் உன்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான்.”

“யாரும் இல்லாதபோதும் நல்லவனாக இரு.”

“உன்னிடம் இருப்பதைப் பகிர்ந்து கொள்.”

“தொழுகையை விட்டுவிடாதே.”

“பெற்றோர்களை மதித்துக் கொள்.”

“பக்கத்து வீட்டாரை நேசி.”

“தவறு செய்தால் மன்னிப்பு கேள்.”

இவை முஹம்மது ஜொஹான்  வாழ்க்கையின் வழிகாட்டிகளாக மாறின.

---

🤍 தாத்தாவின் கைகள்

ஒரு நாள் பள்ளியில் இருந்து சோகான் வீட்டிற்கு வந்தான்.

வாசலில் தாத்தா இல்லை.

அவன் சுற்றிப் பார்த்தான்.

“பாட்டி… தாத்தா எங்கே?”

பாட்டியின் முகத்தில் சிறிய சோகம்.

“தாத்தாவுக்கு இன்று உடம்பு சரியில்லை. அவர் அறையில் ஓய்வெடுக்கிறார்.”

முஹம்மது ஜொஹான்  உடனே தாத்தாவின் அறைக்குச் சென்றான்.

தாத்தா படுத்திருந்தார்.

முஹம்மது ஜொஹான்  அவருடைய கையைப் பிடித்தான்.

அந்த கைகள் ஒருகாலத்தில் அவனைப் பள்ளிக்கு அழைத்துச் சென்ற கைகள்.

அந்த கைகள் அவனுடைய தலையைத் தடவிய கைகள்.

அந்த கைகள் அவனுக்கு தொழுகையை கற்றுக் கொடுத்த கைகள்.

முஹம்மது ஜொஹான்  கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.

“தாத்தா…”

“என்ன முஹம்மது ஜொஹான் ?”

“நீங்கள் எனக்கு நிறைய நல்ல விஷயங்கள் சொல்லிக் கொடுத்திருக்கிறீர்கள்.”

தாத்தா மெதுவாகச் சிரித்தார்.

“நான் சொல்லவில்லை மகனே… நல்லதை உன் மனதில் விதைத்தது அல்லாஹ்.”

சோகான் தாத்தாவின் கையை இறுக்கமாகப் பிடித்தான்.

“தாத்தா, நீங்கள் எப்போதும் என்னுடன் இருக்க வேண்டும்.”

தாத்தா அவனைப் பார்த்தார்.

“மகனே, மனிதர்கள் எப்போதும் நம்முடன் இருக்க முடியாது. ஆனால் அல்லாஹ் எப்போதும் நம்முடன் இருக்கிறான்.”

அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட சோகானின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.

---

🌙 ஒரு தலைமுறையிலிருந்து இன்னொரு தலைமுறைக்கு

பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு சோகான் பெரியவனானான்.

அவன் படித்தான்.

நல்ல மனிதனாக வளர்ந்தான்.

அவனுடைய தந்தை பெருமைப்படும் அளவுக்கு அவன் வளர்ந்தான்.

பாட்டியின் அன்பையும் மறக்கவில்லை.

தாத்தாவின் அறிவுரைகளையும் மறக்கவில்லை.

ஒருநாள் அவன் தன் சிறிய மகனை பள்ளிக்கு அழைத்துச் சென்றான்.

அவன் செல்லும் பாதை அதே பழைய பாதை.

அதே வயல்கள்.

அதே மரங்கள்.

அதே பள்ளிவாசல்.

அவன் தன் மகனின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு மெதுவாக நடந்தான்.

பிறகு அவன் மகனிடம் சொன்னான்:

“மகனே…”

“என்ன அப்பா?”

“நம்மைப் பார்க்க யாரும் இல்லாத நேரத்திலும் அல்லாஹ் நம்மைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான்.”

அந்தச் சிறுவன் தன் தந்தையைப் பார்த்தான்.

முஹம்மது ஜொஹான்  கண்களில் கண்ணீர் மின்னியது.

அவனுக்கு தன் தாத்தா நினைவுக்கு வந்தார்.

அந்த பழைய பாதை நினைவுக்கு வந்தது.

அந்த அன்பான குரல் நினைவுக்கு வந்தது.

அவன் மனதிற்குள் சொன்னான்:

“தாத்தா… நீங்கள் எனக்கு கொடுத்த அன்பும், இஸ்லாமிய வாழ்க்கையின் பாடங்களும் இன்றும் என்னுடன் இருக்கின்றன.”

அவன் வானத்தை நோக்கிப் பார்த்தான்.

“அல்ஹம்துலில்லாஹ்…”

என்று மெதுவாகச் சொன்னான்.

---

🌹 கதையின் அழகான பாடம்

ஒரு குழந்தைக்கு பெற்றோர் கொடுக்கும் அன்பு மிகப்பெரியது.

ஆனால் தாத்தா–பாட்டி கொடுக்கும் அன்பு, பல தலைமுறைகளின் அனுபவத்தையும் ஆசீர்வாதத்தையும் தாங்கி நிற்கும்.

முஹம்மது ஜொஹான்  தாத்தா அவனுக்கு பணத்தையும் சொத்தையும் கொடுக்கவில்லை.

அவர் அதைவிட பெரிய செல்வத்தை கொடுத்தார்:

அல்லாஹ்வை நினைக்கும் இதயம்.

தொழுகையை நேசிக்கும் மனம்.

மற்றவர்களிடம் அன்பாக நடக்கும் குணம்.

தவறு செய்தால் திருந்தும் பண்பு.

பெற்றோர்களை மதிக்கும் ஒழுக்கம்.

யாரும் பார்க்காதபோதும் நல்லவனாக இருக்க வேண்டும் என்ற ஈமான்.

அதுவே ஒரு தாத்தா தனது பேரனுக்குக் கொடுக்கக்கூடிய மிகப்பெரிய பரிசு.

அல்லாஹ் ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் இப்படிப்பட்ட அன்பையும், ஒற்றுமையையும், ஈமானையும் அதிகரிப்பானாக.

ஆமீன். 🤲

இன்ஷாஅல்லாஹ் 

இதன் தொடர்ச்சி ....