மார்க்கக் கல்விகளிலும் உலகக் கல்விகளிலும் முக்கியத்துவம்

ஒரு அழகான சிறிய ஊரில், அன்பும் அமைதியும் நிறைந்த ஒரு குடும்பம் வாழ்ந்து வந்தது. அந்தக் குடும்பத்தில் அப்பா, அம்மா மற்றும் அவர்களுடைய இரண்டு குழந்தைகள் வாழ்ந்து வந்தார்கள். அந்த இரண்டு குழந்தைகளில் ஒருவன் ஆண் குழந்தை. அவன் பெயர் அப்துல்லாஹ். மற்றொருத்தி பெண் குழந்தை. அவளுடைய பெயர் ஆயிஷா.

அப்துல்லாஹ்வும் ஆயிஷாவும் மிகவும் அன்பான, பணிவான, நல்ல பழக்கவழக்கங்கள் கொண்ட குழந்தைகள். அவர்களுடைய பெற்றோர்களும் தங்கள் பிள்ளைகளை மிகவும் அன்பாக வளர்த்தார்கள். அதே நேரத்தில், அவர்களுக்கு வாழ்க்கையில் நல்ல ஒழுக்கமும், இறைநம்பிக்கையும், கல்வியின் முக்கியத்துவமும் கற்றுக் கொடுத்தார்கள்.

அவர்களுடைய அப்பா அடிக்கடி தன் பிள்ளைகளிடம் கூறுவார்:

“என் அன்பான பிள்ளைகளே! வாழ்க்கையில் உயர்ந்த மனிதர்களாக வேண்டுமென்றால், மார்க்கக் கல்வியையும் உலகக் கல்வியையும் சேர்த்துக் கற்க வேண்டும். அறிவு நம்மை உயர்த்தும்; நல்ல ஒழுக்கம் நம்மை சிறந்த மனிதர்களாக மாற்றும்.”

அம்மாவும் அவர்களிடம் அன்பாகச் சொல்லுவார்:

“கல்வி என்பது புத்தகத்தில் மட்டும் இருப்பதல்ல. நல்லதை அறிந்து கொள்வதும், அதை வாழ்க்கையில் நடைமுறைப்படுத்துவதும் கல்விதான்.”

அதிகாலையின் அழகான தொடக்கம்

அப்துல்லாஹ்வும் ஆயிஷாவும் அதிகாலையில் எழுந்துவிடுவார்கள். காலைப் பொழுது அமைதியாக இருக்கும். பறவைகளின் சத்தம் மட்டும் கேட்கும்.

அவர்கள் தங்கள் பெற்றோர்களுடன் தொழுகையை நிறைவேற்றுவார்கள். அதன் பின்னர் சிறிது நேரம் குர்ஆன் ஓதுவார்கள். குர்ஆனை அழகாக ஓதுவதோடு மட்டுமல்லாமல், அதன் பொருளையும் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்வார்கள்.

அப்பா அவர்களுக்கு சிறிய சிறிய மார்க்கக் கதைகளையும் நபிமார்களின் வரலாறுகளையும் நல்லொழுக்கப் பாடங்களையும் சொல்லிக் கொடுப்பார்.

ஒருநாள் அப்துல்லாஹ் அப்பாவிடம் கேட்டான்:

“அப்பா, நாம் ஏன் தினமும் மார்க்கக் கல்வி கற்க வேண்டும்?”

அப்பா சிரித்துக்கொண்டே கூறினார்:

“மகனே! நாம் இந்த உலகத்தில் எப்படிப் வாழ வேண்டும் என்பதை மார்க்கம் நமக்குக் கற்றுத் தருகிறது. எது நல்லது? எது கெட்டது? பெற்றோர்களிடம் எப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டும்? மற்றவர்களிடம் எப்படி அன்பாக இருக்க வேண்டும்? உண்மையை எப்படிப் பேச வேண்டும்? இவை அனைத்தையும் மார்க்கக் கல்வி நமக்குக் கற்றுக் கொடுக்கிறது.”

ஆயிஷாவும் ஆர்வமாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.

அப்பா தொடர்ந்து கூறினார்:

“அறிவு மட்டும் இருந்தால் போதாது. அந்த அறிவை நல்ல வழியில் பயன்படுத்தும் ஒழுக்கமும் வேண்டும். அதனால்தான் மார்க்கக் கல்வி மிகவும் முக்கியமானது.”

அப்துல்லாஹ்வும் ஆயிஷாவும் அந்த வார்த்தைகளை மனதில் பதித்துக் கொண்டார்கள்.

பள்ளிக் கல்வியிலும் சிறப்பு

மார்க்கக் கல்வியை முடித்த பின்னர், இருவரும் பள்ளிக்குச் செல்வார்கள்.

அப்துல்லாஹ் கணிதத்திலும் அறிவியலிலும் மிகவும் ஆர்வமாக இருந்தான். புதிய விஷயங்களைப் பற்றி அறிந்து கொள்வதில் அவனுக்கு மிகுந்த விருப்பம்.

ஆயிஷாவுக்கு தமிழ், மொழிகள், அறிவியல் மற்றும் வரலாறு போன்ற பாடங்களில் அதிக ஆர்வம் இருந்தது. ஆசிரியர்கள் சொல்லும் பாடங்களை கவனமாகக் கேட்டு, வீட்டிற்கு வந்ததும் அவற்றை மீண்டும் படிப்பாள்.

இருவரும் ஒருபோதும் “படிப்பு மிகவும் கஷ்டம்” என்று சொல்லி ஓடிவிடவில்லை. புரியாத விஷயங்களை ஆசிரியர்களிடம் கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டார்கள்.

அவர்களுடைய ஆசிரியர் ஒருநாள் வகுப்பில் கூறினார்:

“குழந்தைகளே! கல்வி என்பது தேர்வில் அதிக மதிப்பெண் பெறுவதற்காக மட்டும் அல்ல. கல்வி உங்களை சிந்திக்கவும், நல்ல முடிவுகளை எடுக்கவும், வாழ்க்கையில் மற்றவர்களுக்கு பயனுள்ளவர்களாக இருக்கவும் உதவ வேண்டும்.”

அப்துல்லாஹ்வும் ஆயிஷாவும் அந்த அறிவுரையை மிகவும் விரும்பினார்கள்.

மாலை நேர மார்க்கப் பள்ளி

பள்ளி முடிந்து வீட்டிற்கு வந்ததும், சிறிது நேரம் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டு, உணவு உண்ட பின்னர் அவர்கள் மீண்டும் மார்க்கக் கல்வி கற்கச் செல்வார்கள்.

அங்கு குர்ஆன், ஹதீஸ், நபிமார்களின் வாழ்க்கை வரலாறு, இஸ்லாமிய நல்லொழுக்கங்கள் மற்றும் அன்றாட வாழ்க்கையில் ஒரு முஸ்லிம் எவ்வாறு நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதைக் கற்றுக் கொண்டார்கள்.

ஆயிஷா ஒருநாள் தனது ஆசிரியரிடம் கேட்டாள்:

“ஆசிரியரே! உலகக் கல்வியையும் மார்க்கக் கல்வியையும் இரண்டையும் கற்க வேண்டுமா?”

ஆசிரியர் புன்னகையுடன் பதிலளித்தார்:

“ஆம், மகளே. உலகக் கல்வி உனக்கு இந்த உலக வாழ்க்கையில் பயனுள்ள அறிவையும் திறமையையும் வழங்கும். மார்க்கக் கல்வி உனக்கு நல்ல மனிதராக வாழ்வதற்கான வழியைக் காட்டும். இரண்டையும் நல்ல முறையில் கற்றுக் கொண்டால், அறிவும் ஒழுக்கமும் கொண்ட சிறந்த மனிதராக வளர முடியும்.”

அந்த வார்த்தைகள் ஆயிஷாவின் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்தன.

மொபைல், தொலைக்காட்சி மற்றும் சமூக ஊடகங்கள்

அப்துல்லாஹ்வுக்கும் ஆயிஷாவுக்கும் மொபைல், தொலைக்காட்சி போன்றவற்றைப் பார்ப்பது பிடிக்காதது என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் அவர்கள் அவற்றை அளவோடு மட்டுமே பயன்படுத்தினார்கள்.

அவர்களுடைய பெற்றோர்கள் அவர்களுக்கு ஒரு அழகான விதியைச் சொல்லிக் கொடுத்திருந்தார்கள்:

“முதலில் கடமைகள்; பின்னர் பொழுதுபோக்கு.”

பாடம் படிக்க வேண்டிய நேரத்தில் மொபைல் இல்லை.

மார்க்கக் கல்வி கற்க வேண்டிய நேரத்தில் தொலைக்காட்சி இல்லை.

தொழுகை நேரத்தில் விளையாட்டு இல்லை.

தூங்க வேண்டிய நேரத்தில் தேவையில்லாத சமூக ஊடகங்கள் இல்லை.

அவர்கள் புரிந்து கொண்டிருந்தார்கள்:

“நேரம் என்பது அல்லாஹ்வின் மிகப் பெரிய அருட்கொடை. ஒருமுறை சென்ற நேரத்தை மீண்டும் வாங்க முடியாது.”

அதனால் அவர்கள் தங்களுடைய நேரத்தை வீணாக்காமல் பார்த்துக் கொண்டார்கள்.

விளையாட்டிலும் முன்னேற்றம்

அப்துல்லாஹ்வும் ஆயிஷாவும் படிப்பில் மட்டும் கவனம் செலுத்தியவர்கள் அல்ல.

அவர்கள் விளையாட்டுகளிலும் ஆர்வமாக இருந்தார்கள்.

பள்ளியில் நடைபெறும் ஓட்டப்பந்தயம், கால்பந்து, நீச்சல், உடற்பயிற்சி போன்ற பல்வேறு விளையாட்டுகளில் கலந்து கொண்டார்கள்.

அவர்களுடைய அப்பா கூறுவார்:

“பிள்ளைகளே! உடல் ஆரோக்கியமாக இருந்தால்தான் நாம் பல நல்ல செயல்களைச் செய்ய முடியும். அதனால் படிப்போடு உடற்பயிற்சியும் அவசியம்.”

அவர்கள் விளையாடும்போதும் சில நல்ல பண்புகளைப் பின்பற்றினார்கள்.

தோற்றால் கோபப்படவில்லை.

வென்றால் மற்றவர்களை கேலி செய்யவில்லை.

தங்கள் நண்பர்கள் தவறு செய்தால் அவர்களை அவமானப்படுத்தவில்லை.

மாறாக, “மீண்டும் முயற்சி செய்; அடுத்த முறை வெற்றி பெறலாம்” என்று ஊக்கப்படுத்தினார்கள்.

இதனால் அவர்களுடைய நண்பர்களும் அவர்களை மிகவும் விரும்பினார்கள்.

ஒரு நாள் வந்த பெரிய சோதனை

ஒருநாள் பள்ளியில் ஆசிரியர் அனைவரிடமும் ஒரு முக்கியமான அறிவிப்பைச் செய்தார்.

“அடுத்த மாதம் பள்ளியில் கல்வி மற்றும் திறமைப் போட்டி நடைபெற இருக்கிறது. அதில் மார்க்க அறிவு, பொது அறிவு, அறிவியல், மொழித்திறன் மற்றும் விளையாட்டு போன்ற பல பிரிவுகள் இருக்கும்.”

அப்துல்லாஹ்வும் ஆயிஷாவும் அந்தப் போட்டியில் கலந்து கொள்ள விரும்பினார்கள்.

அவர்கள் தினமும் சிறிது நேரம் ஒதுக்கிப் படிக்கத் தொடங்கினார்கள்.

காலை மார்க்கக் கல்வி.

பகலில் பள்ளிக் கல்வி.

மாலை மார்க்க வகுப்பு.

அதன் பின்னர் பாடங்களைப் படித்தல்.

அதற்குப் பிறகு சிறிது நேரம் விளையாட்டு.

இரவு நேரத்தில் பெற்றோர்களுடன் அமர்ந்து அன்றைய நாளில் கற்றவற்றை நினைவுபடுத்திக் கொள்வார்கள்.

இவ்வாறு அவர்கள் தங்களுடைய நேரத்தை ஒழுங்குபடுத்திக் கொண்டார்கள்.

வெற்றியின் நாள்

போட்டி நடைபெறும் நாள் வந்தது.

அப்துல்லாஹ் மார்க்க அறிவுப் போட்டியில் சிறப்பாகப் பதிலளித்தான். அறிவியல் மற்றும் பொது அறிவுப் போட்டியிலும் நல்ல மதிப்பெண்கள் பெற்றான்.

ஆயிஷாவும் மொழித்திறன் மற்றும் அறிவியல் போட்டிகளில் சிறப்பாகச் செயல்பட்டாள். விளையாட்டுப் போட்டியிலும் தன்னுடைய திறமையை வெளிப்படுத்தினாள்.

இறுதியில் பரிசுகள் அறிவிக்கப்பட்டன.

அப்துல்லாஹ்வும் ஆயிஷாவும் பல பிரிவுகளில் சிறந்த மாணவர்களாகத் தேர்வு செய்யப்பட்டார்கள்.

அவர்களின் பெற்றோர்கள் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார்கள்.

ஆனால் அப்பா அவர்களிடம் கூறினார்:

“பிள்ளைகளே! இன்று நீங்கள் வெற்றி பெற்றதற்காக நாங்கள் மகிழ்ச்சியடைகிறோம். ஆனால் பரிசு பெற்றதுதான் மிகப் பெரிய வெற்றி அல்ல.”

இருவரும் ஆச்சரியமாக அப்பாவைப் பார்த்தார்கள்.

அப்பா தொடர்ந்து கூறினார்:

“அறிவைப் பெற்று, அதை நல்ல செயல்களில் பயன்படுத்துவதுதான் உண்மையான வெற்றி. மற்றவர்களுக்கு உதவும் மனிதர்களாக வளர்வதுதான் மிகப் பெரிய வெற்றி.”

வளர்ந்த பின்னர்...

ஆண்டுகள் கடந்தன.

அப்துல்லாஹ்வும் ஆயிஷாவும் வளர்ந்து பெரியவர்களானார்கள்.

அவர்கள் சிறுவயதில் கற்றுக் கொண்ட நல்ல பழக்கங்களை ஒருபோதும் மறக்கவில்லை.

அப்துல்லாஹ் உலகக் கல்வியில் சிறந்து விளங்கி, மக்களுக்கு பயனளிக்கும் ஒரு நல்ல துறையில் பணியாற்றத் தொடங்கினான். அதே நேரத்தில் மார்க்கக் கல்வியையும் தொடர்ந்து கற்றுக் கொண்டான்.

ஆயிஷாவும் தனது உலகக் கல்வியில் சிறந்து விளங்கி, பிறருக்கு உதவும் ஒரு நல்ல பணியைத் தேர்ந்தெடுத்தாள். அவளும் மார்க்க அறிவைப் தொடர்ந்து வளர்த்துக் கொண்டாள்.

அவர்களுக்கு எவ்வளவு அறிவு வந்தாலும், அவர்கள் தங்கள் பெற்றோர்களை மறக்கவில்லை.

எப்போதும் பணிவாக இருந்தார்கள்.

மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்தார்கள்.

ஏழைகளுக்கு உதவினார்கள்.

சிறுவர்களுக்கு கல்வியின் முக்கியத்துவத்தை எடுத்துச் சொன்னார்கள்.

தங்களிடம் இருந்த அறிவை மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்து கொண்டார்கள்.

அவர்களைப் பார்த்த அனைவரும் கூறினார்கள்:

“இவர்கள் கல்வியிலும் சிறந்தவர்கள்; ஒழுக்கத்திலும் சிறந்தவர்கள்; மார்க்க அறிவிலும் சிறந்தவர்கள்; உடல் ஆரோக்கியத்திலும் சிறந்தவர்கள்.”

அப்போது அவர்களின் பெற்றோர்களுக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது.

அவர்கள் மனதிற்குள் கூறிக் கொண்டார்கள்:

“நாம் நமது பிள்ளைகளுக்கு கொடுத்த மிகப் பெரிய செல்வம் பணமல்ல; நல்ல கல்வியும் நல்ல ஒழுக்கமும் தான்.”

கதையின் முக்கியப் பாடம்

அன்பான குழந்தைகளே!

அப்துல்லாஹ்வும் ஆயிஷாவும் நமக்கு ஒரு மிகப் பெரிய பாடத்தைக் கற்றுத் தருகிறார்கள்.

நாம் மார்க்கக் கல்வியை கற்க வேண்டும்.

குர்ஆனை கற்க வேண்டும்.

நபி முஹம்மது ﷺ அவர்களின் வாழ்க்கையை அறிந்து கொள்ள வேண்டும்.

நல்லொழுக்கங்களை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.

அதே நேரத்தில் உலகக் கல்வியையும் ஆர்வத்துடன் கற்க வேண்டும்.

அறிவியல், கணிதம், மொழிகள், தொழில்நுட்பம் போன்ற உலக அறிவுகளைக் கற்றுக் கொண்டு சமூகத்திற்குப் பயனுள்ளவர்களாக வளர வேண்டும்.

உடலை ஆரோக்கியமாக வைத்துக் கொள்ள விளையாட்டிலும் உடற்பயிற்சியிலும் ஈடுபட வேண்டும்.

மொபைல், தொலைக்காட்சி, சமூக ஊடகங்கள் போன்றவற்றை அளவோடு பயன்படுத்த வேண்டும்.

நேரத்தை வீணாக்காமல், ஒவ்வொரு நாளையும் பயனுள்ளதாக மாற்ற வேண்டும்.

மிக முக்கியமாக,

மார்க்கக் கல்வி நமக்கு நல்ல மனிதராக வாழ வழிகாட்டுகிறது; உலகக் கல்வி நமக்கு உலகில் பயனுள்ளவர்களாகச் செயல்படத் தேவையான அறிவையும் திறமையையும் வழங்குகிறது.

எனவே, குழந்தைகளே!

மார்க்கக் கல்வியையும் உலகக் கல்வியையும் இரு கண்களைப் போல மதித்து கற்றுக் கொள்ளுங்கள்.

அறிவைப் பெறுங்கள்.

நல்லொழுக்கத்தை வளர்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

பெற்றோர்களை மதியுங்கள்.

ஆசிரியர்களை கௌரவியுங்கள்.

நண்பர்களிடம் அன்பாக இருங்கள்.

உடலை ஆரோக்கியமாக வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.

நேரத்தை மதியுங்கள்.

தேவையற்ற விஷயங்களில் உங்கள் நேரத்தை வீணாக்காதீர்கள்.

இன்றைய சிறுவர்கள்தான் நாளைய சமுதாயத்தின் தலைவர்கள்.

அதனால், மார்க்க அறிவும், உலக அறிவும், நல்ல ஒழுக்கமும், ஆரோக்கியமான உடலும் கொண்ட தலைமுறையாக நாம் வளர வேண்டும்.

அப்படிப்பட்ட குழந்தைகள் வளர்ந்தால், அவர்களின் குடும்பமும் சிறக்கும்; சமுதாயமும் சிறக்கும்; நாடும் சிறக்கும்.

அறிவுடன் வாழ்வோம்!
ஒழுக்கத்துடன் வாழ்வோம்!
மார்க்கத்தைப் பேணி வாழ்வோம்!
உலகிற்குப் பயனுள்ள நல்ல மனிதர்களாக வளர்வோம்!

அதுவே உண்மையான வெற்றி!