மாஷா அல்லாஹ்! அல்ஹம்துலில்லாஹ்! ❤️
நிச்சயமாக! இந்த முறை குழந்தைகளின் மனதையும் பெற்றோர்களின் மனதையும் ஒரே நேரத்தில் தொடக்கூடிய ஒரு கதையைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறேன்.
இந்தக் கதையில் பெற்றோர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு எதைச் சொல்லிக் கொடுக்கிறார்கள் என்பதைவிட, தாங்கள் எப்படி வாழ்ந்து காட்டுகிறார்கள் என்பதுதான் குழந்தைகளின் வாழ்க்கையை எவ்வளவு ஆழமாகப் பாதிக்கிறது என்பதைப் பார்க்கப் போகிறோம்.
🌙 “அப்பா… நீங்கள் சொன்னதை நான் கேட்கவில்லை; ஆனால் நீங்கள் செய்ததைப் பார்த்து நான் கற்றுக்கொண்டேன்!”
ஒரு தந்தையின் நேர்மை, ஒரு தாயின் பொறுமை, ஒரு சிறுவனின் மனமாற்றம் — ஒரு குடும்பத்தின் ஈமானியப் பயணம்!
1\. அழகான அறிவுரைகள் நிறைந்த வீடு
ஒரு அழகான சிறிய ஊரில் முஹம்மது அமீன் என்ற சிறுவன் வாழ்ந்து வந்தான்.
அவனுடைய தந்தை அப்துர் ரஹ்மான் ஒரு சிறிய கடை நடத்தி வந்தார். தாயார் ஆயிஷா மிகவும் அன்பானவர்.
அந்தக் குடும்பத்தில் செல்வம் அதிகம் இல்லை. ஆனால் ஒவ்வொரு நாளும் தொழுகை, குர்ஆன் ஓதுதல், நல்ல வார்த்தைகள், குடும்பமாக அமர்ந்து உணவு உண்ணுதல் என்று அழகான பழக்கங்கள் இருந்தன.
தந்தை எப்போதும் மகனிடம் கூறுவார்:
“அமீனே! பொய் சொல்லக்கூடாது. பிறருடைய பொருளை எடுக்கக்கூடாது. தொழுகையை விட்டுவிடக்கூடாது. ஏழைகளுக்கு உதவ வேண்டும்.”
அமீன் தலையாட்டுவான்.
“சரிப்பா!”
ஆனால் அவனுக்குள் ஒரு சிறிய கேள்வி இருந்தது.
“அப்பா எனக்கு இவ்வளவு அறிவுரை சொல்கிறார். ஆனால் அவர் உண்மையிலேயே எப்போதும் இப்படித்தான் நடந்து கொள்கிறாரா?”
அந்தக் கேள்விக்கான பதிலை அவன் விரைவில் அறிந்துகொள்ளப் போகிறான்.
2\. கடையில் நடந்த ஒரு சிறிய சம்பவம்
ஒருநாள் அமீன் பள்ளி முடிந்து தந்தையின் கடைக்குச் சென்றான்.
அப்போது ஒரு வயதான மனிதர் கடைக்கு வந்தார். சில பொருட்களை வாங்கிவிட்டு பணம் கொடுத்தார்.
அவர் கொடுத்த பணத்தில் தவறுதலாக அதிகமான தொகை இருந்தது.
தந்தை பணத்தை எண்ணிப் பார்த்தார்.
அமீன் அருகிலேயே நின்றிருந்தான்.
“அப்பா, அவர் அதிகமாகப் பணம் கொடுத்துவிட்டார்!” என்று மெதுவாகக் கூறினான்.
தந்தை உடனே அந்த முதியவரை அழைத்தார்.
“ஐயா! நீங்கள் தவறுதலாக அதிகமாகப் பணம் கொடுத்துவிட்டீர்கள். இதோ, உங்கள் மீதிப் பணம்!”
முதியவர் ஆச்சரியப்பட்டார்.
“மகனே, நீங்கள் நினைவூட்டாமல் இருந்திருந்தால் எனக்குத் தெரியாமல் போயிருக்கும். அல்லாஹ் உங்களுக்கு நன்மை செய்வானாக!”
தந்தை புன்னகைத்தார்.
“இது உங்களுடைய பணம். அதைத் திருப்பிக் கொடுப்பது எங்களுடைய கடமைதான்!”
அமீன் தந்தையைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான்.
அன்று அவன் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைக் கற்றுக்கொண்டான்:
நேர்மையைப் பற்றி பேசுவது மட்டும் போதாது; நேர்மையாக வாழ்ந்தும் காட்ட வேண்டும்.
3\. மகனுக்குக் கிடைத்த ஒரு சோதனை
சில நாட்களுக்குப் பிறகு பள்ளியில் ஒரு சம்பவம் நடந்தது.
அமீனின் நண்பன் ஒருவன் புதிய வண்ணப் பேனா வாங்கி வந்திருந்தான்.
அந்தப் பேனா அமீனுக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது.
நண்பன் விளையாடுவதற்காக வெளியே சென்றபோது, அந்தப் பேனாவை அமீன் எடுத்துப் பார்த்தான்.
“இது என்னிடம் இருந்தால் எவ்வளவு அழகாக இருக்கும்!” என்று நினைத்தான்.
தெரியாமல் தனது பையில் வைத்துக்கொண்டான்.
வீட்டுக்கு வந்தபிறகுதான் அவன் செய்த தவறு அவனுக்குப் புரிந்தது.
தந்தையின் அறிவுரை நினைவுக்கு வந்தது.
“பிறருடைய பொருளை அனுமதியின்றி எடுக்கக்கூடாது!”
அவன் பேனாவை எடுத்துப் பார்த்தான். மனம் குற்றவுணர்ச்சியால் நிறைந்தது.
அன்றிரவு உணவு உண்ணும்போது அவன் அமைதியாக இருந்தான்.
தாயார் கேட்டார்:
“அமீனே, என்ன ஆயிற்று? ஏன் இன்று மிகவும் அமைதியாக இருக்கிறாய்?”
“ஒன்றுமில்லை, அம்மா!” என்றான்.
ஆனால் அவனுடைய மனம் அமைதியாக இருக்கவில்லை.
4\. தந்தை சொன்ன ஒரு வார்த்தை
அன்றிரவு தந்தை அமீனை அருகில் அழைத்தார்.
“மகனே, உன் முகத்தைப் பார்த்தால் ஏதோ கவலையாக இருக்கிறாய் என்று தெரிகிறது. ஏதாவது தவறு நடந்துவிட்டதா?”
அமீனின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.
அவன் எல்லாவற்றையும் உண்மையாகச் சொன்னான்.
“அப்பா… என் நண்பனுடைய பேனாவை அனுமதியின்றி எடுத்துவிட்டேன். அதைத் திருப்பிக் கொடுக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். ஆனால் அவன் என்னைப் பற்றி என்ன நினைப்பானோ என்று பயமாக இருக்கிறது.”
தந்தை அவனைத் திட்டவில்லை.
மாறாக, அவனுடைய தோளில் கை வைத்துக்கொண்டு கூறினார்:
“மகனே, தவறு செய்ததை உணர்ந்து திருந்த நினைப்பது நல்ல விஷயம். ஆனால் மனம் வருந்துவது மட்டும் போதாது. யாருடைய உரிமையைப் பறித்தோமோ, அதை அவரிடம் திருப்பிக் கொடுக்க வேண்டும்.”
அமீன் கேட்டான்:
“அப்பா, நான் மன்னிப்புக் கேட்டால் அவன் என்னை மன்னிப்பானா?”
“அது அவனுடைய முடிவு, மகனே. ஆனால் நீ உன்னுடைய பொறுப்பைச் சரியாகச் செய்ய வேண்டும். அல்லாஹ்விடம் தவ்பா செய். உன் நண்பரிடமும் மன்னிப்புக் கேள்.”
அந்த இரவு அமீன் அல்லாஹ்விடம் மன்னிப்புக் கேட்டான்.
5\. மறுநாள் நடந்த அழகான மாற்றம்
மறுநாள் பள்ளிக்குச் சென்ற அமீன் தனது நண்பனைச் சந்தித்தான்.
அவனுடைய கையில் அந்தப் பேனா இருந்தது.
“நண்பா, உன்னிடம் ஒரு விஷயம் சொல்ல வேண்டும். நேற்று உன்னுடைய பேனாவை அனுமதியின்றி எடுத்துவிட்டேன். அது என்னுடைய தவறு. என்னை மன்னித்துவிடு!”
நண்பன் முதலில் ஆச்சரியப்பட்டான்.
பிறகு பேனாவைப் பெற்றுக்கொண்டு கூறினான்:
“பரவாயில்லை. ஆனால் இனிமேல் என்னிடம் கேட்டுவிட்டுப் பயன்படுத்து!”
அமீன் நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டான்.
வீட்டிற்கு வந்ததும் தந்தையிடம் நடந்ததைச் சொன்னான்.
தந்தை மகிழ்ச்சியுடன் கூறினார்:
“அல்ஹம்துலில்லாஹ்! மகனே, இன்று நீ ஒரு நல்ல பாடத்தைக் கற்றுக்கொண்டாய். நம்முடைய தவறை ஒப்புக்கொண்டு அதைச் சரிசெய்வதற்கு தைரியம் வேண்டும்.”
அமீன் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தான்.
பிறகு தந்தையிடம் கேட்டான்:
“அப்பா, நீங்கள் அந்த வயதானவருடைய பணத்தைத் திருப்பிக் கொடுத்தபோது, அவர் உங்களைப் பாராட்டுவாரா என்று நினைத்துக் கொடுத்தீர்களா?”
தந்தை புன்னகைத்தார்.
“இல்லை மகனே. அவர் பாராட்டினாலும் பாராட்டாவிட்டாலும் அது அவருடைய உரிமை. அல்லாஹ் நம்முடைய செயல்களை அறிவான். நாம் நேர்மையாக நடக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே அதைத் திருப்பிக் கொடுத்தேன்.”
அமீன் தந்தையைப் பார்த்து மெதுவாகச் சொன்னான்:
“அப்பா… நீங்கள் சொன்னதை நான் சில நேரங்களில் மறந்துவிடுகிறேன். ஆனால் நீங்கள் செய்ததைப் பார்த்து இன்று நான் கற்றுக்கொண்டேன்!”
தந்தையின் கண்களில் மகிழ்ச்சிக் கண்ணீர் வந்தது.
6\. தாயின் இதயத்தைத் தொட்ட அந்த இரவு
அன்று இரவு அமீன் தனது தாயாரிடம் சென்றான்.
“அம்மா, எனக்கு ஒரு விஷயம் புரிந்துவிட்டது!”
“என்ன மகனே?”
“குழந்தைகளுக்கு அறிவுரை சொல்வது மட்டும் போதாது. பெற்றோர்களும் அந்த அறிவுரைப்படி வாழ வேண்டும். அப்பா எனக்கு நேர்மையைப் பற்றிச் சொன்னார். ஆனால் அவர் அந்த முதியவருடைய பணத்தைத் திருப்பிக் கொடுத்ததைப் பார்த்தபோதுதான் நேர்மை என்றால் என்ன என்று எனக்குப் புரிந்தது!”
தாயார் மகனை அணைத்துக்கொண்டார்.
“மகனே, அதனால்தான் நாங்கள் முதலில் நம்முடைய வாழ்க்கையைச் சரிசெய்துகொள்ள வேண்டும். நம் பிள்ளைகள் நம்முடைய வார்த்தைகளைக் கேட்பார்கள்; ஆனால் நம்முடைய செயல்களையும் கவனிப்பார்கள்.”
அந்த இரவு அமீன் தனது தந்தையுடனும் தாயாருடனும் அமர்ந்து துஆ செய்தான்.
“யா அல்லாஹ்! என்னுடைய பெற்றோர்களுக்கு நன்மை செய்வாயாக. அவர்களை நல்ல முறையில் பராமரிக்க எனக்கு உதவி செய்வாயாக. நானும் அவர்கள் கற்றுக்கொடுத்த நல்ல வழியில் வாழ அருள்புரிவாயாக!”
அவனுடைய தந்தையும் தாயாரும் ஆமீன் கூறினார்கள்.
அந்தச் சிறிய வீட்டில் அன்று ஒரு பெரிய மாற்றம் நிகழ்ந்திருந்தது.
ஒரு குழந்தைக்கு நல்லொழுக்கம் கற்றுக்கொடுக்கப்பட்டிருந்தது; அதைவிட முக்கியமாக, நல்லொழுக்கம் வாழ்ந்து காட்டப்பட்டிருந்தது!
🌷 இந்தக் கதையின் ஆழமான படிப்பினைகள்
குழந்தைகளுக்கு:
* பெற்றோர்கள் கூறும் நல்ல அறிவுரைகளை மதித்து நடக்க வேண்டும்.
* தவறு செய்தால் அதை மறைக்காமல் ஒப்புக்கொண்டு சரிசெய்ய வேண்டும்.
* பிறருடைய பொருளையும் உரிமையையும் பாதுகாக்க வேண்டும்.
* அல்லாஹ் நம்முடைய செயல்களை அறிகிறான் என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.
* பெற்றோருக்கு நன்றி செலுத்தி, அவர்களுக்காகத் துஆ செய்ய வேண்டும்.
பெற்றோர்களுக்கு:
* குழந்தைகளுக்கு நேர்மையைப் போதிப்பதற்கு முன் நாமும் நேர்மையாக வாழ வேண்டும்.
* குழந்தைகள் தவறு செய்யும்போது அவமானப்படுத்தாமல் திருத்த வேண்டும்.
* அவர்களுடன் தினமும் நேரம் செலவிட வேண்டும்.
* தொழுகை, குர்ஆன், நல்லொழுக்கம் ஆகியவற்றில் நாமே முன்மாதிரியாக இருக்க வேண்டும்.
* குழந்தைகளுக்குப் பணத்தையும் சொத்தையும் மட்டும் விட்டுச் செல்லாமல், நல்ல குணத்தையும் ஈமானையும் வளர்த்துச் செல்ல வேண்டும்.
📖 குர்ஆன் மற்றும் ஹதீஸ் ஆதாரங்கள்
1\. சொல்வதையும் செய்வதையும் ஒன்றாக வைத்துக்கொள்ளுதல்
அல்லாஹ் கூறுகிறான்:
“நீங்கள் செய்யாததை ஏன் சொல்கிறீர்கள்? நீங்கள் செய்யாததைச் சொல்வது அல்லாஹ்விடம் மிகுந்த வெறுப்புக்குரியதாகும்.”
— திருக்குர்ஆன் 61:2–3
2\. குழந்தைகளுக்கு அழகிய அறிவுரை வழங்குதல்
லுக்மான் (அலைஹிஸ்ஸலாம்) தமது மகனுக்கு வழங்கிய அறிவுரைகள் திருக்குர்ஆன் 31:13–19 வசனங்களில் இடம்பெற்றுள்ளன.
3\. நேர்மையாக இருத்தல்
நபி முஹம்மது ﷺ அவர்கள் கூறினார்கள்:
“உண்மை நிச்சயமாக நன்மைக்கு வழிகாட்டும்; நன்மை சொர்க்கத்திற்கு வழிகாட்டும்.”
— ஸஹீஹ் அல்-புகாரி 6094; ஸஹீஹ் முஸ்லிம் 2607
4\. பெற்றோருக்கான பொறுப்பு
“நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் பொறுப்பாளர்கள்; உங்கள் பொறுப்பைப் பற்றி நீங்கள் விசாரிக்கப்படுவீர்கள்.”
— ஸஹீஹ் அல்-புகாரி 7138; ஸஹீஹ் முஸ்லிம் 1829
குறிப்பு: அமீன் மற்றும் அவரது குடும்பத்தைப் பற்றிய சம்பவங்கள் கற்பனையானவை. கதையின் படிப்பினைகள் மேலே குறிப்பிடப்பட்ட இஸ்லாமிய ஆதாரங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டவை.
❤️ பெற்றோர்களுக்கான ஒரு மனதைத் தொடும் நினைவூட்டல்
அன்பான பெற்றோர்களே!
நாம் நமது பிள்ளைகளுக்காகப் பகலும் இரவும் உழைக்கிறோம். அவர்களுடைய எதிர்காலத்திற்காகச் செல்வம் சேர்க்கிறோம். சிறந்த கல்வியைக் கொடுக்கிறோம். வசதியான வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொடுக்க முயற்சி செய்கிறோம்.
ஆனால் ஒரு நிமிடம் நம்மை நாமே கேட்டுக்கொள்வோம்:
* நம்முடைய பிள்ளைகளுடன் அமைதியாக அமர்ந்து பேசுவதற்கு நேரம் ஒதுக்குகிறோமா?
* அவர்கள் தொழுகையைப் பாதுகாக்க நாம் முன்மாதிரியாக இருக்கிறோமா?
* அவர்களுடைய மனக்கவலைகளைக் கேட்கிறோமா?
* நாம் அவர்களிடம் எதிர்பார்க்கும் நல்லொழுக்கத்தை நம்முடைய வாழ்க்கையில் கடைப்பிடிக்கிறோமா?
நினைவில் கொள்ளுங்கள்: குழந்தைகளுக்கு நாம் விட்டுச் செல்லும் மிகப்பெரிய செல்வம் பணம் மட்டுமல்ல; அல்லாஹ்வை அஞ்சும் இதயமும், நேர்மையான வாழ்க்கையும், நல்லொழுக்கமும் ஆகும்.
🤲 நம் குடும்பங்களுக்கான துஆ
யா அல்லாஹ்!
எங்கள் பிள்ளைகளுக்கு நாங்கள் நல்ல முன்மாதிரியாக வாழ அருள்புரிவாயாக. எங்கள் வார்த்தைகளிலும் செயல்களிலும் நேர்மையை வழங்குவாயாக. எங்கள் பிள்ளைகளின் உள்ளங்களில் ஈமானையும் தக்வாவையும் வளர்ப்பாயாக.
எங்கள் குடும்பங்களில் அன்பையும் பொறுமையையும் ஒற்றுமையையும் ஏற்படுத்துவாயாக. எங்கள் பிள்ளைகளைத் தொழுகையை நிலைநாட்டுபவர்களாகவும், குர்ஆனை நேசிப்பவர்களாகவும், பெற்றோருக்கு நன்மை செய்பவர்களாகவும் ஆக்குவாயாக.
ஆமீன் யா ரப்பல் ஆலமீன்! 🤲
🌹 கதையின் இறுதிச் செய்தி
“பிள்ளைகளுக்கு நல்ல வாழ்க்கையைப் பற்றிப் பேசுவதற்கு முன், நாம் நல்ல வாழ்க்கையை வாழ்ந்து காட்டுவோம். ஏனெனில் பெற்றோரின் அழகிய முன்மாதிரி, குழந்தைகளின் மனதில் வாழ்நாள் முழுவதும் நிலைத்திருக்கும் பாடமாகும்.”
மாஷா அல்லாஹ்! இந்தக் கதை ஒவ்வொரு பெற்றோரையும் சிந்திக்க வைக்கட்டும்; ஒவ்வொரு குழந்தையையும் நல்லொழுக்கத்தின் பாதையில் அழைத்துச் செல்லட்டும்.
அல்லாஹ் நம் குடும்பங்கள் அனைத்தையும் ஈமானின் ஒளியால் நிரப்புவானாக! ஆமீன்! ❤️

0 கருத்துகள்